Rozdział 3

-A co ty tu robisz?- zapytałam widząc moją kotkę.
-Taki mały spacer- odpowiedziała Roxi.
-To ty umiesz mówić?!- zapytałam osłupiała.
-Oczywiście jestem magicznym kotem- odrzekła- umiem mówić, podróżować między Magią a Zasłoną oraz jestem twoją opiekunką.
-Ale ja nie potrzebuję opiekunki- zaprzeczyłam- i co ta Zasłona?
-I tu się mylisz, grozi ci śmiertelne niebezpieczeństwo, uważaj komu ufasz, do tego nie znasz żadnych zaklęć- odpowiedziała- a Zasłona to nie magiczny świat i ludzie, którzy w nim żyją nie zauważają nic poza swoim życiem, a magiczne rzeczy dzieją się tuż pod ich nosem. Żyją jakby za zasłoną, dlatego tak się nazywają.
-Ok, tylko czy wszystkie zwierzęta potrafią mówić?- zapytałam mojego kota.
-Tutaj wszystkie, ale na Zasłonie potrzeba do tego specjalnych zaklęć- odpowiedziała.
-To teraz wszystko rozumiem- powiedziałam sama do siebie.
-Dopiero to ty zaczynasz rozumieć. Miej na oku Mateusza, bo może cię oszukać i nie podawać się za tego kim jest. Koty widzą wszystko- ostrzegła mnie Roxi.
-Bzdury gadasz, wiem kim jest Mateusz. Bardzo się kochamy i nigdy by mnie nie oszukał czy skrzywdził- odpowiedziałam już zła.
-Ewelina proszę cię miej się na baczności, jeszcze przyznasz mi rację- odparła i zniknęła.
Znowu miałam mętlik w głowie, same intrygi, kłamstwa, a to wszystko z powodu pieniędzy i władzy. Miałam już dość, ale musiałam być silna dla taty.
Następnego dnia miałam zacząć zajęcia w Akademii Twilight w Los Magikos i miałam tam zamieszkać w internacie. Nie mogłam się doczekać, miałam dzielić pokój z jakąś dziewczyną i bardzo chciałam ją poznać, lecz tą noc miałam spędzić w domu pana Potęgi. Gdy tylko wróciłam z wieczornego spaceru po Los Magikos położyłam się w pokoju gościnnym i od razu zasnęłam bez kolacji z nadmiaru wrażeń.

Co sądzicie o tym rozdziale? Wiem jest krótki, ale kolejny jest długi, dlatego będzie dopiero w niedzielę. ;) Proszę komentujcie ♥ Chcę poznać waszą opinię ♥ Bo nie wiem czy zaprzestać na pięciu
rozdziałach ♥